Rejestr tez

Miesięczny rajd ropy WTI o 25,72% wycenia żywe ryzyko eskalacji z Iranem, którego rynek stóp procentowych nie odzwierciedla; rozciągnięcie rentowności 2-letnich obligacji skarbowych na 100 percentylu to historia podaży fiskalnej, a nie przeszacowania ryzyka wojennego, a te dwa zjawiska nie pozostaną rozłączone bez końca.

Spadek stopy bezrobocia w Polsce w czerwcu do 5,8% wspiera na papierze argumenty NBP za łagodzeniem polityki, ale pięciopunktowy spadek nastrojów w miejscu pracy (CBOS, lipiec) oraz ścieżka inflacji, którą sama marcowa projekcja NBP już zakłada zrewidować w górę po wygaśnięciu limitu cen paliw, oznaczają, że same dane z rynku pracy nie powinny być odczytywane jako zielone światło dla dalszych cięć.

Świeża emisja netto obligacji skarbowych o wartości 125,9 mld USD przy jednoczesnym drenażu płynności z TGA o 87,2 mld USD, w połączeniu z żywym szokiem ryzyka podażowego na rynku ropy pchającym WTI na 20-dniowy szczyt, spotęgowuje, a nie łagodzi presję na krótki koniec krzywej, a nadchodząca aukcja 10-letnich obligacji 23 lipca będzie najbliższym testem tego, czy rynek zdoła ją wchłonąć bez ustępstwa w rentowności.

Pozycja netto krótka funduszy zarządzających WTI narosła w trakcie pięciosesyjnego rajdu o 6,68%, do 93,6% swojego trzyletniego zakresu percentylowego, co stanowi niedopasowanie pozycjonowania narażające stronę krótką na dalsze zacieśnienie lub eskalację w Cieśninie Ormuz, podczas gdy księga spekulacyjna Brent, netto długa, ale przycinana, przechyla się w przeciwnym kierunku wobec tego samego ryzyka.

Krzywa rentowności skarbowych wycenia jednocześnie dwie odrębne historie: krótki koniec (2Y, 5Y, SOFR) domyka krótkie pozycje na fali słabnących danych z Kanady i USA, podczas gdy krótka pozycja na 10-letnich obligacjach rozciąga się do poziomu najbardziej napiętego od stycznia w oparciu o narrację fiskalnej podaży, której długi koniec krzywej się nie wyzbywa.

Odwrót ropy WTI o 0,95% do poziomu 81,71 w dniu 20 lipca 2026 roku wobec podejścia do świeżego 20-dniowego maksimum, wywołany jednym doniesieniem agencyjnym o propozycji zawieszenia broni z Iranem wobec jednego doniesienia o 45-letnim minimum bufora dostaw, ustawia płytkie fizyczne dno wobec nagłówka o deeskalacji; pozycja netto krótka funduszy zarządzających WTI w wysokości 16 324 kontraktów, która wzrosła o 7 326 w ciągu tygodnia (indeks COT 84,2, percentyl 3-letni 93,6), jest po niewłaściwej stronie rajdu i to właśnie ten przepływ pogoniłby za każdym odwrotem, natomiast umiarkowana pozycja netto długa Brent (12 938) sprawia, że te dwa gatunki reprezentują asymetryczny, a nie jednolity, handel na Iranie.

Wybicie WTI do 80,06 w dniu 17 lipca 2026 roku, powyżej 20-dniowego maksimum na poziomie 79,34 w oknie 48 godzin, falsyfikuje tezę biura o desensytyzacji z 15 lipca; premia za ryzyko irańskie wróciła wyłącznie do ropy (Brent 86,02, obie na świeżych 20-dniowych maksimach), podczas gdy złoto (-7,35% m/m) i srebro (-19,82% m/m) się wycofują, odwracając wezwanie do hedge'u metalowego z 14 lipca, a pozycja netto krótka funduszy zarządzających WTI na najmniejszym poziomie w roku (indeks COT 99) pozostawia spekulantów po niewłaściwej stronie wobec rosnących cen.

Tegotygodniowe reakcje na wyniki Netflixa, Intuitive Surgical, Regions Financial i SpaceX odzwierciedlają cztery odrębne mechanizmy, a nie rozszerzający się problem z jakością wyników, a rozbudowa spekulacyjnej krótkiej pozycji w kontraktach e-mini na S&P 500 (w przeciwieństwie do domykania widocznego w kontraktach na Nasdaq i Russell) oznacza autentyczny rozłam w pozycjonowaniu, a nie potwierdzenie zarazy.

Słabnące oczekiwania na cięcia stóp przez Fed, odczyt EKSTREMALNEJ grawitacji fiskalnej (wysoka emisja netto przy spadku TGA) oraz ropa WTI na świeżym 20-dniowym szczycie powyżej 80 USD przeważają nad autentycznymi danymi o dezinflacji ze strefy euro i USA, więc ścieżkę stóp procentowych wyznacza podaż i energia, a nie trend inflacyjny.

Niezdolność dolara do wzrostu mimo słabnących szans na cięcia stóp przez Fed i o 37 punktów bazowych mocniejszej wycenionej ścieżki na 12 miesięcy odzwierciedla wciąż rozciągniętą bazę krótkich pozycji na euro i jenie, która absorbuje jastrzębią przecenę poprzez przepływ domykający pozycje, a nie strukturalne ograniczenie dolara.

EUR/PLN i USD/PLN wybiły się do świeżych 20-dniowych maksimów 17 lipca 2026 mimo słabszej inflacji bazowej, a ruch wygląda na napędzany szerokim umocnieniem dolara (EUR/USD spadł do 1,1444), a nie jakimkolwiek repricingiem ścieżki dezinflacji Polski.

Czerwcowy CPI na poziomie 2,5% potwierdza autentyczną dezinflację względem własnego celu NBP, ale świeży skok cen paliw wywołany sytuacją w Iranie już podkopuje odczyt lipcowy, a jak dotąd tylko WIG20/WIG-BANKI (nie EUR/PLN ani stopa referencyjna) wykazują jakikolwiek sygnał wyceniania tego napięcia.